Psychoterapia i uzależnienia

Uzależnienie od alkoholu, narkotyków, dopalaczy

Kiedy substancja przestała być wyborem, a stała się przymusem. Kiedy obiecujesz sobie, że to „ostatni raz” i wciąż wracasz. Kiedy picie lub branie zajmuje coraz więcej czasu, a na bok schodzą relacje, obowiązki, dawne pasje. O uzależnieniu nie decyduje ilość ani to, jak często sięgasz – tylko to, jaką rolę to odgrywa w Twoim życiu i jak wpływa na Ciebie oraz bliskich.

Kiedy warto przyjść: nie czekaj na swoje „dno”. Im wcześniej zaczniesz, tym łatwiejsza droga – w fazie wczesnej wystarcza czasem znacznie mniej niż przy uzależnieniu zaawansowanym. Sygnały ostrzegawcze to m.in.: picie lub branie „na nastrój” i dla rozładowania napięcia, utrata kontroli, sięganie mimo negatywnych konsekwencji, ukrywanie, wyrzuty sumienia. W terapii pracujemy nad mechanizmami uzależnienia, nad radzeniem sobie z głodem i emocjami bez substancji oraz nad zapobieganiem nawrotom.

Uzależnienie od kannabinoidów: ukończyłem szkolenie z programu CANDIS, przeznaczonego właśnie dla osób uzależnionych od marihuany i haszyszu.

Uzależnienia behawioralne – hazard, pornografia, seks

Nie trzeba nic pić ani brać, żeby być uzależnionym. Hazard, pornografia, kompulsywne zachowania seksualne, gry – potrafią przejąć kontrolę tak samo skutecznie jak substancja: pochłaniać czas i pieniądze, budować podwójne życie, niszczyć relacje i samoocenę. I tak samo trudno z nich wyjść samą siłą woli.

Mam osobne, ukierunkowane przeszkolenie w terapii uzależnień behawioralnych – w tym od hazardu, pornografii i seksu. Pracujemy nad tym, co te zachowania regulują (jaką emocję, jaki brak), i nad realnym odzyskaniem kontroli.

Współuzależnienie

Kiedy to nie Ty pijesz czy grasz – ale całe Twoje życie kręci się wokół czyjegoś nałogu. Kiedy kontrolujesz, sprawdzasz, ukrywasz, ratujesz, przejmujesz obowiązki, tłumaczysz przed innymi – aż powoli gubisz siebie, swoje potrzeby, swój spokój. Kiedy nastrój całego domu zależy od tego, w jakim stanie wróci bliska osoba.

Ty też potrzebujesz pomocy – i w pełni na nią zasługujesz. Nie „dopiero gdy on/ona się wyleczy”. Teraz. Terapia pomaga odzyskać własne granice, przestać brać odpowiedzialność za cudze picie i zacząć dbać o siebie, niezależnie od tego, czy bliska osoba podejmie leczenie.

DDA / DDD – dorosłe dzieci z rodzin z problemem

Jeśli dorastałeś w domu, gdzie był alkohol, przemoc, chaos albo emocjonalny chłód, mogłeś wynieść z niego wzorce, które do dziś utrudniają Ci życie i relacje: nadmierną kontrolę, trudność w zaufaniu, tłumienie emocji, nadodpowiedzialność, poczucie, że na nic nie zasługujesz, lęk przed bliskością lub przed porzuceniem.

Co warto wiedzieć: DDA (Dorosłe Dzieci Alkoholików) i DDD (z rodzin dysfunkcyjnych) to nie jednostka chorobowa w klasyfikacjach medycznych, lecz opis powtarzalnych, utrwalonych schematów przystosowawczych – strategii, które kiedyś pomogły Ci przetrwać, a dziś przeszkadzają [1]. Szacuje się, że w Polsce miliony dorosłych osób wychowywały się w rodzinach z problemem alkoholowym [1]. To nie etykieta i nie wyrok – to punkt wyjścia do zmiany.

Kryzys w związku

Kiedy zostały już tylko kłótnie albo milczenie, a bliskość gdzieś się zgubiła. Kiedy mijacie się jak współlokatorzy, wracają te same konflikty, pojawił się kryzys po zdradzie albo poczucie, że idziecie w różne strony. Czasem warto przyjść samemu – popracować nad swoją częścią – a czasem we dwoje. O tym, co będzie najlepsze, porozmawiamy na początku. (Terapię par prowadzę też jako osobną formę – patrz zakładka Obszary pomocy.)

Trudności w relacjach z innymi ludźmi

Kiedy powtarza się ten sam schemat – w pracy, w przyjaźniach, w kolejnych związkach – i zaczynasz podejrzewać, że wspólnym mianownikiem jesteś Ty, a właściwie coś, co nosisz w sobie od dawna. Kiedy trudno Ci stawiać granice, ufać, być blisko albo odejść. Te wzorce można rozpoznać i przepracować.